Równoważenie reakcji redoks
Zrównoważ równanie redoks, wpisując jego substraty i produkty wraz z ładunkami jonowymi. Kalkulator znajduje współczynniki, które zachowują zarówno atomy, jak i ładunek.
Korzystaj z tych kalkulatorów chemicznych, aby rozwiązywać zadania dotyczące reakcji, gazów, roztworów i wielkości cząsteczkowych. Narzędzia do bilansowania równań chemicznych i bilansowania reakcji redoks pomogą Ci sprawdzić równania reakcji, a konwertery Atom – mol i masa atomowa wspierają obliczenia stechiometryczne. Poznaj kalkulatory prawa gazów doskonałych, prawa Boyle'a, prawa Charlesa i prawa Daltona, aby znaleźć zależności między ciśnieniem, objętością i temperaturą.Do pracy z roztworami i w laboratorium wypróbuj kalkulator C1V1 = C2V2 do sporządzania roztworów rozcieńczonych, kalkulator składu buforu octanowego do przygotowania buforów lub prawo Lamberta-Beera do obliczeń absorbancji. Te narzędzia przydadzą się uczniom, nauczycielom i pracownikom laboratoriów, którzy chcą sprawdzić swoje obliczenia.
Zrównoważ równanie redoks, wpisując jego substraty i produkty wraz z ładunkami jonowymi. Kalkulator znajduje współczynniki, które zachowują zarówno atomy, jak i ładunek.
Oblicz prężność pary czystej cieczy w zadanej temperaturze albo temperaturę wrzenia przy zadanym ciśnieniu, korzystając ze współczynników Antoine’a A, B i C. Kalkulator obsługuje mmHg, kPa, bar i inne jednostki ciśnienia.
Podaj drogę przebytą przez plamę na TLC oraz drogę przebytą przez czoło eluenta, a kalkulator zwróci współczynnik retencji Rf wraz z interpretacją jakości rozdziału.
Oblicz pH i pOH roztworu na podstawie stężenia jonów wodorowych (H⁺) lub wodorotlenowych (OH⁻). Wprowadź stężenie molowe i opcjonalnie temperaturę, aby otrzymać pH, pOH i pKw.
Wpisz standardowy potencjał ogniwa E°, liczbę przenoszonych elektronów n oraz temperaturę, aby obliczyć stałą równowagi K reakcji redoks na podstawie zależności ΔG° = −nFE° = −RT ln K.
Oblicz masę osadzoną lub wytworzoną w elektrolizerze, korzystając z praw Faradaya. Wprowadź natężenie prądu, czas, masę molową i liczbę elektronów wymienianych na jednostkę formułą, aby uzyskać ładunek, liczbę moli i masę osadu.
Oblicz ułamkowe pokrycie powierzchni θ oraz ilość zaadsorbowaną q z izotermy Langmuira. Wpisz stężenie lub ciśnienie równowagowe, stałą powinowactwa KL, a opcjonalnie także maksymalną pojemność qmax.
Przelicz entalpię reakcji z jednej temperatury na inną zgodnie z prawem Kirchhoffa. Wpisz znaną entalpię w temperaturze odniesienia, temperaturę docelową oraz zsumowane pojemności cieplne substratów i produktów.
Oblicz chwilową szybkość reakcji z prawa szybkości v = k[A]^a[B]^b… Wpisz stałą szybkości, stężenia i rzędy poszczególnych substratów, a otrzymasz szybkość, rzędowość całkowitą i poprawną jednostkę k.
Oblicz chemiczne zapotrzebowanie na tlen (ChZT) próbki wody na podstawie miareczkowania powrotnego dwuchromianem. Wpisz objętości miareczkowania solą Mohra dla próby ślepej i próbki, normalność titrantu oraz objętość próbki, aby uzyskać wynik w mg/L jako O₂.
Oblicz iloczyn rozpuszczalności (Ksp) trudno rozpuszczalnej soli na podstawie jej rozpuszczalności molowej. Wpisz rozpuszczalność, jej jednostkę oraz współczynniki kationu i anionu ze wzoru AaBb.
Oblicz zmianę entalpii dowolnej reakcji, korzystając z prawa Hessa: połącz znane reakcje z mnożnikami lub zbuduj reakcję docelową ze standardowych entalpii tworzenia. Wprowadź swoje wartości i otrzymaj wynik w kJ/mol i kcal/mol.
Wprowadź czasy retencji i szerokości dwóch pików chromatograficznych, aby obliczyć ich rozdzielczość (Rs) i sprawdzić, czy są one rozdzielone do linii podstawowej. Kalkulator obsługuje szerokości mierzone przy linii podstawowej lub na połowie wysokości.
Oblicz, ile izotopu promieniotwórczego pozostanie po dowolnym czasie. Wprowadź początkową ilość lub aktywność, okres półrozpadu oraz czas, który upłynął, aby otrzymać pozostałą ilość, stałą rozpadu i liczbę okresów półrozpadu.
Oblicz zmianę energii swobodnej Gibbsa (ΔG) na podstawie entalpii (ΔH), entropii (ΔS) i temperatury, aby natychmiast sprawdzić, czy reakcja jest w tych warunkach spontaniczna.
Oblicz ciepło pochłonięte lub oddane przez substancję za pomocą wzoru Q = mcΔT. Wprowadź masę, ciepło właściwe oraz temperaturę początkową i końcową, aby otrzymać Q w dżulach, kilodżulach i kilokaloriach.
Wprowadź objętość i normalność KMnO₄ zużytego w miareczkowaniu oraz masę próbki. Kalkulator zwraca wartość opisaną jako procent wapnia; przed interpretacją jej jako rzeczywistej zawartości wapnia sprawdź wzór względem swojej metody laboratoryjnej.
Wpisz stężenie i szybkość początkową zmierzoną w każdym doświadczeniu, a kalkulator wyznaczy rzędowość reakcji n, stałą szybkości k oraz pełne prawo szybkości metodą szybkości początkowych.
Oblicz okres półtrwania reakcji chemicznej rzędu zerowego, pierwszego lub drugiego na podstawie stałej szybkości k oraz – tam, gdzie jest to potrzebne – stężenia początkowego. Wyniki podawane są w sekundach oraz w wybranej jednostce czasu.
Oblicz potencjał ogniwa elektrochemicznego w warunkach niestandardowych za pomocą równania Nernsta. Wprowadź potencjał standardowy E°, temperaturę, liczbę przenoszonych elektronów n oraz iloraz reakcyjny Q.
Ten kalkulator wykorzystuje równanie Van 't Hoffa do przewidywania, jak stała równowagi zmienia się wraz ze zmianą temperatury. Wprowadź K w temperaturze odniesienia, standardową entalpię reakcji oraz dwie temperatury, aby otrzymać K w temperaturze docelowej, współczynnik zmiany oraz ΔG°.
Wpisz równanie chemiczne, używając znaku = między substratami i produktami, aby znaleźć współczynniki stechiometryczne. Kalkulator wyświetla zbilansowane równanie, jeśli potrafi przetworzyć podane wzory.
Oszacuj prężność par cieczy w dowolnej temperaturze na podstawie jednej znanej pary ciśnienie–temperatura oraz entalpii parowania, korzystając ze scałkowanego równania Clausiusa–Clapeyrona. Wprowadź znane warunki, temperaturę docelową i ΔHpar.
Wprowadź współczynniki stechiometryczne i masy molowe wszystkich substratów z zbilansowanego równania oraz współczynnik i masę molową produktu docelowego, aby otrzymać ekonomię atomową, masę produktów ubocznych na 100 g substratów i interpretację wyniku.
Przelicz stałą równowagi między postacią opartą na ciśnieniach cząstkowych (Kp) a postacią opartą na stężeniach (Kc). Wprowadź znaną stałą, temperaturę oraz zmianę liczby moli gazu, aby natychmiast otrzymać wynik.
Oblicz nieznane stężenie kwasu lub zasady na podstawie danych z miareczkowania. Wprowadź stężenie i objętość roztworu znanego, objętość roztworu nieznanego oraz stosunek reagentów w reakcji.
Oblicz stałą szybkości reakcji z równania Arrheniusa. Wprowadź czynnik częstotliwości, energię aktywacji w kJ/mol i temperaturę w kelwinach.
Wprowadź stężenia kationu i anionu, ich stechiometryczne wykładniki oraz iloczyn rozpuszczalności Ksp, aby sprawdzić, czy po zmieszaniu dwóch roztworów wytrąci się osad. Kalkulator porównuje iloczyn jonowy Qsp z Ksp i natychmiast przewiduje wytrącanie osadu.
Oblicz stałą równowagi Kc na podstawie stężeń równowagowych reagentów i produktów. Wprowadź współczynniki stechiometryczne oraz stężenia z zbilansowanego równania, aby uzyskać Kc, 1/Kc oraz informację, czy reakcja sprzyja produktom, czy reagentom.
Oblicz stężenie molowe (molowość) roztworu na podstawie masy substancji rozpuszczonej i jej masy molowej lub bezpośrednio z liczby moli oraz całkowitej objętości roztworu. Wynik podawany jest w mol/l.
Wprowadź zmierzone stężenia wapnia i magnezu, a ten kalkulator twardości wody przeliczy je na twardość ogólną w mg/L w przeliczeniu na CaCO₃, zaklasyfikuje wodę od miękkiej do bardzo twardej i pokaże wynik w ziarnach na galon oraz w stopniach niemieckich i francuskich.
Oszacuj liczbę Avogadra na podstawie liczby cząstek w komórce elementarnej kryształu, masy molowej, gęstości i objętości komórki elementarnej. Wprowadź wszystkie cztery wartości w podanych jednostkach.
Oblicz masę molową na podstawie wzoru chemicznego i sprawdź udział każdego pierwiastka. Opcjonalnie podaj masę próbki, aby obliczyć liczność materii w molach oraz liczbę cząsteczek lub jednostek formalnych.
Oblicz całkowite ciśnienie pary i skład fazy gazowej idealnej dwuskładnikowej mieszaniny cieczy zgodnie z prawem Raoulta. Wprowadź ułamki molowe i ciśnienia par czystych składników.
Oszacuj masę atomową izotopu na podstawie liczby protonów i neutronów. Wprowadź obie wartości, aby uzyskać przybliżony wynik w jednostkach masy atomowej (u).
Przelicz liczbę atomów na mole za pomocą liczby Avogadra. Wpisz wartość dodatnią w polu Liczba atomów, aby zobaczyć wynik w molach.
Oblicz wzrost temperatury wrzenia roztworu na podstawie molalności, stałej ebulioskopowej Kb i współczynnika van 't Hoffa. Podaj temperaturę wrzenia czystego rozpuszczalnika, aby otrzymać nową temperaturę wrzenia w °C i °F.
Oblicz graniczne przewodnictwo molowe dowolnego elektrolitu przy nieskończonym rozcieńczeniu, korzystając z przewodnictw jonowych i współczynników stechiometrycznych — zgodnie z prawem niezależnej wędrówki jonów Kohlrauscha.
Oblicz przewodność molową (Λm) roztworu elektrolitu na podstawie zmierzonej przewodności κ i stężenia molowego c. Wpisz obie wartości wraz z jednostkami, a otrzymasz wynik w S·cm²/mol oraz S·m²/mol.
Oblicz stężenie normalne (równoważnikowe) roztworu na podstawie jego stężenia molowego albo masy i masy molowej substancji rozpuszczonej. Wprowadź mnożnik równoważnikowy i objętość, aby uzyskać N w eq/L.
Oszacuj współczynnik aktywności jonu w roztworze wodnym, korzystając z prawa granicznego Debye'a–Hückela, równania rozszerzonego lub równania Daviesa. Wpisz siłę jonową, ładunek jonu i temperaturę, aby otrzymać γ oraz log₁₀ γ.
Wpisz wzór chemiczny, np. C6H12O6, Ca(OH)2 lub CuSO4·5H2O, i otrzymaj masę molową oraz procent masowy każdego pierwiastka w związku. Opcjonalnie możesz nadpisać używane masy atomowe.
Oblicz molalność roztworu w mol/kg. Podaj ilość substancji rozpuszczonej jako masę lub liczbę moli, a także masę rozpuszczalnika, i natychmiast otrzymaj liczbę moli substancji oraz molalność.
Podaj wydajność rzeczywistą, którą uzyskałeś, oraz wydajność teoretyczną obliczoną ze stechiometrii, aby natychmiast obliczyć wydajność procentową reakcji, a także różnicę między tymi wartościami. Obsługuje jednostki g, mg, kg, lb i oz.
Wpisz procenty masowe lub masy w gramach każdego pierwiastka w związku chemicznym i natychmiast otrzymaj jego wzór empiryczny, stosunki molowe oraz masę molową najprostszego wzoru.
Oszacuj masę molową gazu na podstawie jego gęstości względem wodoru. Wprowadź gęstość gazu i gęstość wodoru w g/L, aby obliczyć gęstość pary i masę cząsteczkową.
Wprowadź współczynniki zbilansowanego równania oraz dostępne liczby moli dwóch reagentów, aby ustalić, który z nich jest odczynnikiem ograniczającym, obliczyć maksymalną wydajność produktu i sprawdzić, ile reagenta w nadmiaru pozostanie.
Oblicz stosunek masy do ładunku (m/z) jonu na podstawie jego masy neutralnej, liczby ładunków i masy aduktu. Obsługuje jony protonowane, sodowane, amonowane i wielokrotnie naładowane.
Oblicz temperaturę krzepnięcia roztworu na podstawie molalności, stałej kriometrycznej (Kf) i współczynnika van 't Hoffa. Wprowadź swoje wartości, aby uzyskać obniżenie ΔTf oraz nową temperaturę krzepnięcia w °C i °F.
Oblicz brakującą objętość lub ilość gazu z prawa Avogadra. Wpisz początkową objętość i ilość gazu, a także nową ilość albo nową objętość i otrzymaj wynik z pełnymi obliczeniami.
Oblicz gęstość dowolnego gazu na podstawie ciśnienia bezwzględnego, temperatury i masy molowej, korzystając z równania gazu doskonałego. Wpisz wartości w kPa, Pa, barach, atm, psi lub mmHg oraz w °C, K lub °F — wynik zobaczysz w kg/m³, g/L i lb/ft³.
Oblicz, jak zmienia się ciśnienie gazu wraz z temperaturą w szczelnym, sztywnym zbiorniku — zgodnie z prawem Gay-Lussaca. Wpisz ciśnienie i temperaturę początkową oraz jedną wartość końcową, a drugą otrzymasz w wyniku.
Oblicz, ile gazu rozpuści się w cieczy przy danym ciśnieniu parcjalnym, korzystając z prawa Henry'ego. Wpisz ciśnienie i stałą Henry'ego, aby otrzymać stężenie rozpuszczonego gazu — albo oblicz ciśnienie, jeśli liczysz w drugą stronę.
Oblicz średnią kwadratową, średnią i najbardziej prawdopodobną prędkość cząsteczek gazu na podstawie temperatury i masy molowej, a także średnią energię postępową na mol — wzorami teorii kinetycznej.
Oblicz ciśnienie gazu rzeczywistego z równania van der Waalsa. Wprowadź ilość gazu, objętość, temperaturę oraz stałe a i b, aby otrzymać ciśnienie, współczynnik ściśliwości Z i odchylenie od prawa gazów doskonałych.
Oblicz nieznaną wartość początkowego lub końcowego ciśnienia, objętości albo temperatury, korzystając z połączonego prawa gazowego. Wybierz wielkość do obliczenia, a następnie wprowadź pozostałe pięć wartości.
Rozwiąż równanie prawa gazów doskonałych dla jednej niewiadomej, korzystając z ciśnienia, temperatury, objętości i liczby moli gazu. Wprowadź trzy znane wartości w kPa, K, L i mol.
Oblicz średnią drogę swobodną cząsteczek gazu na podstawie temperatury, ciśnienia i średnicy zderzeniowej. Podaj warunki gazu w dowolnej popularnej jednostce i otrzymaj λ w nm, µm, mm lub m.
Porównaj, jak szybko dwa gazy się dyfundują lub efundują. Wpisz masy molowe obu gazów (i znaną szybkość, jeśli ją masz), aby otrzymać stosunek szybkości lub nieznaną szybkość z prawa Grahama.
Oblicz objętość początkową lub końcową gazu albo jego temperaturę, korzystając z prawa Charlesa. Wybierz szukaną wartość, a następnie wpisz pozostałe dane przy stałym ciśnieniu.
Wpisz liczbę moli każdego gazu, temperaturę w kelwinach i objętość w litrach, aby obliczyć ciśnienie mieszaniny. Błąd przeliczania jednostek sprawia obecnie, że wyświetlany wynik jest 1000 razy za niski.
Za pomocą prawa Boyle'a oblicz początkowe lub końcowe ciśnienie albo objętość gazu. Wybierz niewiadomą i wprowadź pozostałe trzy wartości, zakładając stałą temperaturę.
Oblicz 5-dniowe biochemiczne zapotrzebowanie na tlen (BZT₅) rozcieńczonej próbki wody na podstawie stężenia tlenu rozpuszczonego na początku i po inkubacji, stopnia rozcieńczenia oraz opcjonalnej poprawki na inokulum, zgodnie z APHA Standard Methods 5210B.
Oblicz ciśnienie osmotyczne roztworu na podstawie jego stężenia molowego, temperatury i współczynnika van ’t Hoffa, korzystając z równania van ’t Hoffa π = iMRT. Wyniki są wyświetlane w atm, kPa, mmHg i psi.
Wprowadź stężenia równowagowe substancji rozpuszczonej w fazie organicznej i wodnej, aby otrzymać współczynnik podziału P, log P oraz procent substancji w każdej warstwie.
Oblicz zawartość białka ogólnego na podstawie danych z miareczkowania wstecznego metodą Kjeldahla. Wpisz objętości titranta NaOH dla próby ślepej i badanej próbki, normalność NaOH oraz masę próbki.
Oszacuj temperaturę topnienia (Tm) oligonukleotydu DNA na podstawie jego sekwencji i stężenia soli. Wpisz sekwencję jednej nici (A, C, G, T) oraz stężenie Na⁺, aby otrzymać Tm i zawartość GC.
Oblicz zawartość włókna surowego jako procent masy suchej próbki. Podaj masę tygielka i osadu przed spopielaniem oraz po nim, a także pierwotną masę suchej próbki.
Oblicz liczbę obrotów enzymu (kcat) na podstawie Vmax i całkowitego stężenia aktywnego enzymu [E]t. Wpisz szybkość reakcji w dowolnej popularnej jednostce i otrzymaj kcat w s⁻¹, min⁻¹ lub h⁻¹.
Oblicz 5-dobowe biochemiczne zapotrzebowanie na tlen (BZT₅) rozcieńczonej próbki wody na podstawie początkowego i końcowego stężenia tlenu rozpuszczonego, stopnia rozcieńczenia oraz opcjonalnej poprawki na zasiew, zgodnie z metodą APHA Standard Methods 5210B.
Oblicz początkową szybkość reakcji katalizowanej przez enzym za pomocą równania Michaelisa–Menten. Wpisz stężenie substratu, Km i Vmax, aby otrzymać v0 oraz ułamek Vmax.
Wprowadź wartości pKa grup kwasowych i zasadowych cząsteczki, aby wyznaczyć jej punkt izoelektryczny (pI) — pH, przy którym ładunek netto wynosi zero. Metoda oparta na ułamkach ładunkowych z równania Hendersona–Hasselbalcha, ze szczegółowym rozkładem ładunku dla każdej grupy.
Wybierz dwa pierwiastki, aby porównać ich elektroujemności. Kalkulator pokazuje różnicę i klasyfikuje wiązanie jako kowalencyjne niepolarne, kowalencyjnie polarne lub jonowe.
Kalkulator prawa Bragga rozwiązuje równanie nλ = 2d·sin θ dla odległości między płaszczyznami sieciowymi, kąta dyfrakcji 2θ lub długości fali promieniowania X. Wprowadź dowolne trzy z czterech wielkości i natychmiast otrzymaj czwartą.
Oblicz rząd wiązania cząsteczki na podstawie liczby elektronów wiążących i antywiążących na jej orbitalach molekularnych. Wpisz Nb i Na, aby otrzymać rząd wiązania wraz z jego znaczeniem dla wytrzymałości i trwałości wiązania.
Oblicz moment dipolowy rozdzielonych ładunków: podaj wartość ładunku i odległość między ładunkami, a otrzymasz wynik w debajach i C·m wraz z porównaniem z rzeczywistymi cząsteczkami.
Wprowadź liczby atomów węgla, wodoru, azotu i halogenów ze wzoru cząsteczkowego, aby obliczyć stopień nienasycenia (DBE/IHD) — łączną liczbę pierścieni i wiązań π, jakie musi zawierać cząsteczka.
Oblicz, jak wysoko ciecz podniesie się (lub opadnie) w kapilarze, korzystając z prawa Jurina. Wpisz napięcie powierzchniowe, gęstość cieczy, promień rurki, kąt zwilżania i przyspieszenie grawitacyjne, aby otrzymać wzniesienie kapilarne w mm, cm, m lub calach.
Oszacuj zmianę entalpii (ΔH) reakcji chemicznej na podstawie średnich energii wiązań. Wprowadź wiązania zerwane i tworzone jako „energia × liczba" i sprawdź, czy reakcja jest egzotermiczna, czy endotermiczna.
Oblicz powierzchnię właściwą BET (m²/g) proszku lub materiału porowatego na podstawie pojemności monowarstwy, pola przekroju poprzecznego cząsteczki i masy próbki. Obsługuje dane w molach, mmolach lub cm³ (STP).
Oblicz ładunek formalny dowolnego atomu w strukturze Lewisa. Wprowadź elektrony walencyjne atomu, elektrony niewiążące (wolne pary elektronowe) i elektrony wiążące, aby natychmiast otrzymać ładunek.
Wpisz liczbę atomów związanych z atomem centralnym oraz liczbę jego wolnych par elektronowych. Na podstawie teorii VSEPR otrzymasz zapis AXE, geometrię domen elektronowych, kształt cząsteczki i przybliżone kąty wiązań.
Oblicz energię fotonu na podstawie jego długości fali lub częstotliwości. Wpisz dowolną z tych wielkości, a otrzymasz energię pojedynczego fotonu w dżulach i elektronowoltach, a także energię mola fotonów w kJ/mol.
Oblicz liczbę półek teoretycznych (N) kolumny chromatograficznej na podstawie czasu retencji i szerokości piku — metodą połowy wysokości (USP/Ph. Eur.) lub metodą podstawową. Opcjonalnie wpisz długość kolumny, aby otrzymać wysokość półki (HETP).
Wpisz czasy retencji dwóch związków i czas martwy kolumny, aby obliczyć współczynnik selektywności (α) oraz oba współczynniki retencji, i sprawdź, jak dobrze kolumna rozdziela tę parę.
Oblicz chromatograficzny współczynnik retencji k′ na podstawie czasu retencji analitu i martwego czasu kolumny. Wpisz oba czasy w dowolnej jednostce i otrzymaj k′, skorygowany czas retencji oraz interpretację wyniku.
Podaj początkową i końcową główną liczbę kwantową przejścia elektronu w atomie wodoru i otrzymaj długość fali, częstotliwość oraz energię fotonu linii widmowej, a także jej serię (Lymana, Balmera, Paschena…).
Wpisz absorbancję molową, stężenie i długość drogi optycznej, aby obliczyć absorbancję roztworu oraz przepuszczalność procentową z prawa Lamberta-Beera.
Podaj docelowe pH i całkowite stężenie buforu w mM, aby oszacować ilość kwasu octowego i trójwodnego octanu sodu potrzebną do przygotowania buforu octanowego. Wyniki podawane są jako % m/V.
Oblicz pojemność buforową (β) na podstawie stężeń słabego kwasu i jego sprzężonej zasady, pKa oraz pH. Wprowadź stężenia kwasu i zasady, pKa oraz docelowe pH, aby otrzymać β w mol/L na jednostkę pH, efektywny zakres buforowania i ocenę wydajności buforu.
Oblicz pH buforu kwasowo-zasadowego na podstawie pKa oraz ilości kwasu i zasady sprzężonej, albo znajdź stosunek zasady do kwasu potrzebny do osiągnięcia docelowego pH. Wprowadź pKa i stężenia, aby natychmiast otrzymać wynik.
Oblicz siłę jonową roztworu na podstawie stężenia molowego i ładunku każdego rozpuszczonego jonu. Wprowadź dane dla maksymalnie sześciu rodzajów jonów i otrzymaj I w mol/L wraz z wkładem każdego jonu.
W tej sekcji nic nie znaleziono.
Szukaj we wszystkich kalkulatorach